CEDR SYBERYJSKI

Cedr Syberyjski to drzewo iglaste, rodzinny dom tych roślin to rozległe tereny Syberii i Ałtaju. Jest drzewem długowiecznym, żyje 400-550 lat i dorasta do wysokości 30-35m. Przez ten czas, dniem i w nocy, miliony jego igieł chwytają promieniowanie z kosmosu, cedr przyjmuje to promieniowanie i gromadzi w sobie pełne spektrum jasnej energii. Właśnie to drzewo opisuje Władimir Megre w serii książek „Anastazja”.

Do określenia tego drzewa używam nazwy Cedr Syberyjski, tak jak nazywają to drzewo rdzenni mieszkańcy Syberii i wszyscy w tym kraju wiedzą o jakie drzewo chodzi. W międzynarodowych nazwach raczej nie znajdziemy tego określenia. Żeby była jasność o jakim drzewie mowa, podaję nazwy łacińskie, których używają naukowcy w opracowaniach opisujących to drzewo (Pinus cembra Du Tour, Pinuc cembra var sibirica).

Zarówno Cedrus jak i Pinus-(„Cedr Syberyjski”), należą do rodziny sosnowatych, ale to dwa różne rodzaje, których nie powinno się mylić. Różnica miedzy Cedrem a Limbą-(„Cedr Syberyjski”) jest znacząca, i widoczna z daleka.

Zatem kiedy mówimy – Cedr – mamy na myśli 4 gatunki – Himalajski, Atlantycki, Libański i Cypryjski.

Kto widział raz Cedr i Limbę-(„Cedr syberyjski”) ten wie, że Cedr jest bardziej podobny do Modrzewia, a Limba-(„Cedr Syberyjski”) do Sosny. Ponieważ Cedry należą do podrodziny Laricoideae (Modrzewiowe), a Limba („Cedr Syberyjski”) do Podrodziny Pinoideae (Sosnowe).

To jeden z energetycznych gigantów królestwa drzew. Może rosnąć na energetycznie złych miejscach i wypromieniowywać skoncentrowaną czystą energię, która będzie powstrzymywać swoim strumieniem każdy przejaw zła. To drzewo nie czeka, aż się do niego zwrócimy i nie pyta o pozwolenie na ingerencję w nasze problemy. Cedr wyczuje zmęczonego, wyczerpanego, czy zaniepokojonego człowieka. Następnie obejmuje go swoim biopolem. Za sprawą swojej mocy cedr otwiera nasz związek z Układem Słonecznym, podnosząc naszą energię wzwyż, skąd niebawem wraca do nas jasna energia, dająca ochronę, przeganiająca precz wszystkie smutki.

W tradycji rdzennych mieszkańców Syberii z pokolenia na pokolenie przekazywana jest nauka; „Chroń drzewa cedrowe , bo są one jak matka –żywiąi leczą”. Dlatego drzewa te traktuje się tam z wielkim szacunkiem, a z orzeszków wytwarza się olej, dla zdrowia i dobrego samopoczucia.

Cedr syberyjski jest drzewem iglastym, zimozielonym, dużym, smukłym, kochającym światło, o wysokości nawet 35 m, z bardzo gęstą koroną. Korona młodych drzew jest piramidalna, u dorosłych jest szeroka, często wielokierunkowa. Rozkładające się gałęzie są skręcone, są uniesione do góry jak świeczniki. Pień rozgałęzia się ponad poziom ludzkiego wzrostu, pokryty gładką, szarawą korą, na starych drzewach jest szarobrązowy, w małych pęknięciach.

Kora „sosny” cedrowej jest raczej cienka, co sprawia, że cedr jest wrażliwy na uszkodzenia mechaniczne (w tym pęknięcie podczas zbierania nasion), ułatwiając przenikanie infekcji grzybiczych do pnia. Igły są długie, miękkie, trójkątne w przekroju, 5 igieł w wiązce, utrzymują się na gałęziach przez 10-11 lat. Struktura igieł pomaga drzewu odparować najmniejszą ilość wilgoci.

„Sosna” syberyjska jest jednopiennym drzewem o „kwiatostanach” przeciwnych płci. Kobiece szyszki-kwiaty są pylnikowe, w kłoskach fioletowo-czerwone, 2-5 tworzą się na pędach końcowych oświetlonych gałęzi w górnej części korony. Męskie kłoski – strobila – na pędach bocznych gałęzi środkowej części korony. Przy dobrym oświetleniu koron oba z nich mogą tworzyć się na jednej gałęzi. Zapylenie występuje w czerwcu, pyłek ma poduszki powietrzne, więc rozpyla się daleko. Narządy wegetatywne i reprodukcyjne „sosny” syberyjskiej nie są uszkadzane przez niskie temperatury zimowe, ale „kwiaty” i młode szyszki żeńskie są wrażliwe na temperaturę i wilgotność. Nie tolerują mrozów, susz, przedłużających się deszczów, które znacznie zmniejszają lub całkowicie niszczą plony nasion. Nasiona (orzeszki piniowe) są duże, tłuste, dojrzewają we wrześniu rok po zapyleniu, znajdują się w szyszkach, zamknięte w twardej skorupie o jasnym lub ciemnobrązowym kolorze.

Szyszki są dość duże (do 13 cm długości), wyprostowane, jasnobrązowe, żywiczne. Drzewo zaczyna przynosić owoce na otwartych przestrzeniach w wieku 15-40 lat, a w gęstym lesie – od 50-60 lat, pojedyncze szyszki mogą pojawić się wcześniej. Największa produkcja drzewa trwa od 160 do 260 lat, po czym stopniowo zanika.

Średnio przez dekadę, w tym lata szczupłe, lasy cedrowe wytwarzają od 40 do 180 kg / ha nasion rocznie. Wydajności 200-250 kg / ha uważa się za dobre, 100 kg / ha – średnie, mniej niż 50 kg / ha – słabe. Na gałęziach „sosny” syberyjskiej tworzy się w owocnych latach do 80-100 szyszek.

Orzeszki Cedrowe są prawdziwym przysmakiem. Delikatne w smaku dodatkowo mają dużą wartość energetyczną, lecz nie są tuczące. Jako jedne z nielicznych „orzechów” nie wywołują alergii. Orzeszki te są oryginalnym dodatkiem do sałatek lub potraw. Mogą być jedzone jako przekąska, zamiast „śmieciowego” jedzenia. Mieszkańcy Syberii przygotowują z nich pyszną mąkę, olej, śmietanę i mleko cedrowe, używają do wypieku chleba i placków.

Prawdopodobnie między innymi dzięki takiej diecie Sybiracy słyną z żelaznego zdrowia i długowieczności. Od niepamiętnych czasów mieszkańcy tajgi darzyli to drzewo ogromnym szacunkiem, nazywali je „chlebowym drzewem”, „drzewem-żywicielem” lub „tajemnym drzewem”. Obok ryb i miodu, cedrowe orzechy do dziś stanowią podstawę żywienia rdzennych mieszkańców Syberii.

Olej cedrowy – Niewiele jest substancji pochodzenia naturalnego, które tak jak on sprawdzają się w profilaktyce większości trapiących nas chorób cywilizacyjnych. Pomoże także osobom zapracowanym, przemęczonym i zestresowanym. Warto wiedzieć, że jego skuteczność terapeutyczną potwierdza nie tylko wielowiekowa tradycja medycyny ludowej, ale także wiele współczesnych badań.